ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΣΘΕΝΩΝ
ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΚΑΚΩΣΕΙΣ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΑ

xeir1

 

  • Χειρουργικές επεμβάσεις
  • Συνεργαζόμενες κλινικές
  • Επαγγελματικός αθλητισμός
'Ωμος
Περιαρθρίτιδα ώμου - Shoulder periatrhitis Εκτύπωση
Δρ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΒΑΚΟΣ   

 

 

  • Σύνδρομο υπακρωμιακής πρόσκρουσης (προστριβής) με ή χωρίς ρήξη του πετάλου στροφέων (συνήθως του υπερακανθίου)
  • Ασβεστοποιός τενοντίτιδα του πετάλου στροφέων
  • Παγωμένος ώμος
  • Οστεοαρθρίτιδα / αρθροπλαστική ώμου
  • Οστεοαρθρίτιδα ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης
  • Τενοντίτιδα μακράς κεφαλής δικεφάλου βραχιονίου
  • Σύνδρομο SLAP
  • Πάρεση υπερπλατίου νεύρου
  •  

     

     

    Σημείωση:  Το κείμενο που ακολουθεί ειναι γραμμένο σε απλή γλωσσα με σκοπό την πληροφόρηση ασθενών για ιατρικά θέματα. Οι ιατρικοί όροι αποδίδονται και στα Αγγλικά για ευκολότερη αναζήτηση με λέξεις/κλειδιά στο διαδίκτυο.

     

    peria1


    Ο όρος “περιαρθρίτιδα ώμου” (periarthritis humeroscapularis) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα και είναι ένας όρος ο οποίος θα πρέπει να καταργηθεί. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για μια συγκεκριμένη διάγνωση αλλά για μια “ομπρέλλα διαγνώσεων”, οι πιο συνήθεις εκ των οποίων είναι οι εξής :

     

    • σύνδρομο υπακρωμιακής πρόσκρουσης (προστριβής) με ή χωρίς ρήξη του πετάλου στροφέων (συνήθως του υπερακανθίου)
    • ασβεστοποιός τενοντίτιδα του πετάλου στροφέων
    • παγωμένος ώμος
    • οστεοαρθρίτιδα ώμου
    • οστεοαρθρίτιδα ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης
    • τενοντίτιδα μακράς κεφαλής δικεφάλου βραχιονίου
    • σύνδρομο SLAP
    • πάρεση υπερπλατίου νεύρου, κ.α.

     
    Επειδή τα συμπτώματα των ανωτέρω παθολογιών είναι συχνά κοινά (πόνος, μείωση του εύρους κίνησης, μυϊκή ατροφία κλπ.), η διαφορική τους διάγνωση πριν από την εποχή της αρθροσκόπησης και της μαγνητικής τομογραφίας ήταν δύσκολη. Για τον λόγο αυτό επικράτησε για μεγάλο χρονικό διάστημα ο όρος “περιαρθρίτιδα ώμου” ο οποίος όμως στην σημερινή εποχή θεωρείται ανεπαρκής.

     




    ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΥΠΑΚΡΩΜΙΑΚΗΣ ΤΡΙΒΗΣ / ΠΡΟΣΚΡΟΥΣΗΣ (Subacromial impingement syndrome)

     

    Το σύνδρομο πρόσκρουσης είναι μακράν η πιο κοινή παθολογία στον ώμο.
    Κοιτάζοντας την ανατομία, βλέπουμε ότι η στρογγυλή κεφαλή του βραχιονίου σκεπάζεται από μια μυϊκή “κουκούλα”. Αυτή η κουκούλα (rotator hood) ή <πέταλο> (rotator cuff) αποτελείται από τέσσερις μυς, τους <στροφείς> του ώμου: τους υποπλάτιο (subscapularis), υπερακάνθιο (supraspinatus), υπακάνθιο (infraspinatus) και ελλάσονα στρογγύλο (teres minor).

     

    peria2        peria3

     

    Κάθε φορά που σηκώνουμε τον βραχίονα πάνω από την οριζόντιο, οι μυς αυτοί συμπιέζονται ανάμεσα στην κεφαλή του βραχιονίου και το οστό του ακρωμίου το οποίο βρίσκεται ακριβώς από πάνω τους και αποτελεί την “γωνία” του ώμου. Βέβαια ανάμεσα στο πέταλο των μυών και την γωνία του ακρωμίου υπάρχει ένας ορρογόνος θύλακος (bursa) η οποία περιέχει μικρή ποσότητα λιπαντικής ουσίας και έχει ακριβώς αυτόν τον σκοπό: να απαλύνει την τριβή των μαλακών μυών / τενόντων πάνω στην επιφάνεια του οστού.

     

    peria4


    Σε περιπτώσεις στις οποίες - συνήθως από υπερβολική χρήση - υπάρξει ερεθισμός του ορρογόνου αυτού θύλακα, εμφανίζεται αυτό που ανομάζουμε υπακρωμιακή φλεγμονή (subacromial bursitis) της οποίας τα συμπτώματα μπορεί να είναι πολύ έντονα. Συγκεκριμένα υπάρχει αδυναμία ανύψωσης του βραχίονα και συχνά πόνος ακόμα και με μικρές κινήσεις. 
    Σε περίπτωση έντονων συμπτωμάτων, ο ασθενής κατά πάσα πιθανότητα θα ζητήσει άμεσα ιατρική συμβουλή. Το παράξενο όμως, ειδικά σε αυτές τις υπακρωμιακές φλεγμονές, είναι ότι συχνά τα συμπτώματα είναι από πολύ ήπια έως και ανύπαρκτα. Μπορεί επομένως να υπάρξουν επανειλλημένες φλεγμονές χωρίς ο ασθενής να έχει αντιληφθεί τίποτα. Μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα επαναλαμβανόμενης τριβής στο σημείο αυτό, μπορεί να δημιουργηθεί μια ρήξη στο πέταλο των στροφέων (rotator cuff tear). Η ρήξη αυτή, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, βρίσκεται στον υπερακάνθιο μυ καθώς αυτός βρίσκεται στο κλασσικό σημείο πρόσκρουσης. Αυτό τυχαίνει να είναι και το σημείο στο οποίο ο υπερακάνθιος από μυς γίνεται τένοντας και η αιμάτωσή του μειώνεται αισθητά. Τέτοιες εκφυλιστικές ρήξεις του υπερακανθίου μπορεί να υπάρχουν για χρόνια προτού ο ασθενής αντιληφθεί ότι κάτι δεν πάει καλά με τον ώμο.

     

    peria5


    Φυσικά ρήξεις του υπερακανθίου αλλά συχνά και του υπακανθίου ή και άλλων μυών του πετάλου μπορεί να συμβούν και από οξύ τραυματισμό - συνήθως από πτώση με το χέρι ανοιχτό προς τα πλάγια ή πάνω. 
    Όσον αφορά την διάγνωση, η μαγνητική τομογραφία του ώμου είναι εδώ η απεικονιστική εξέταση  επιλογής. Σε αυτήν βλέπουμε με μεγάλη ακρίβεια όλη την ανατομία του ώμου και ιδίως την ύπαρξη ρήξεων στο πέταλο στροφέων. 

     

    peria6


    Η θεραπεία της απλής υπακρωμιακής φλεγμονής είναι αγωγή με αντιφλεγμονώδη χάπια από το στόμα ή τοπική έγχυση κορτικοστεροειδών στον υπακρωμιακό χώρο. Επίσης συνιστούμε παράλληλα φυσικοθεραπευτική αγωγή για ενδυνάμωση του πετάλου στροφέων και καλύτερο έλεγχο της κεφαλής στις extreme κινήσεις ετσι ώστε να μειωθεί το φαινόμενο πρόσκρουσης. 

    Αν υπάρχει ρήξη στο πέταλο στροφέων είναι πιθανόν να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση. Αυτό εξαρτάται από το μέγεθος της ρήξεως, το ανατομικό της σημείο, αν είναι ολικού ή μερικού πάχους, όπως επίσης και το επίπεδο δραστηριότητας του ασθενούς. 
    Στην περίπτωση που χρειαστεί χειρουργείο η συρραφή της ρήξεως γίνεται πλέον με αρθροσκοπικές τεχνικές χωρίς μεγάλες τομές στο δέρμα. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων μαζί με την συρραφή της ρήξης γίνεται και μια αποσυμπίεση, δηλ. μια διάνοιξη του χώρου κάτω από το ακρώμιο (subacromial decompression). Αυτό επιτυγχάνεται “τρώγοντας” λίγα χιλιοστά από την κάτω επιφανεία του οστού έτσι ώστε ο υπακρωμιακός χώρος να μεγαλώσει και να μειωθεί το φαινόμενο πρόσκρουσης. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε ώμους οι οποίοι είναι ήδη “στενοί” λόγω ανατομικής προδιάθεσης.

     

    peria7 peria8

     


     


    ΑΣΒΕΣΤΟΠΟΙΟΣ ΤΕΝΟΝΤΙΤΙΔΑ (Calcific tendinitis)

    Σε κάποιες περιπτώσεις η επαναλαμβανόμενη τριβή του πετάλου στροφέων σε ένα συγκεκριμένο σημείο πάνω στο οστό του ακρωμίου δεν έχει σαν αποτέλεσμα την ρήξη του τένοντα αλλά την ασβέστωσή του. Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχουν επανειλλημένες φλεγμονές στο ίδιο σημείο χωρίς ωστόσο την υπερβολική μηχανική τριβή που οδηγεί σε ρήξη. Οι υποτροπιάζουσες αυτές φλεγμονές (οι οποίες επίσης μπορεί να μην γίνουν αντιληπτές από τον ασθενή) οδηγούν σε μια τοπική νέκρωση του ιστού. Η νέκρωση είναι βασική προϋπόθεση για την εναπόθεση ασβεστώσεων καθώς δεν υπάρχει πλέον κυκλοφορία του αίματος η οποία θα απομάκρυνε τα οποιαδήποτε ανοργανα στοιχεία.

     

    peria9a 


    Η διάγνωση της ασβεστοποιού τενοντίτιδας είναι πολύ εύκολη καθώς είναι μια από τις παθολογίες του ώμου η οποία φαίνεται ξεκάθαρα σε απλή ακτινογραφία. Συγκεκριμένα, δίπλα στην κεφαλή του βραχιονίου στην περιοχή των μαλακών μορίων, φαίνεται συνήθως ξεκάθαρα μια λευκή περιοχή σαν ένα κομμάτι βαμβάκι. Το σύνηθες ανατομικό σημείο της παθολογίας αυτής είναι πάλι στον τένοντα του υπερακανθίου. 
    Αυτό που θεωρείται κλασσικό σύμπτωμα ασβεστοποιού τενοντίτιδας είναι ο έντονος νυκτερινός πόνος άσχετα από την θέση του βραχίονα. Όσον αφορά την θεραπεία της, η ασβεστοποιός τενοντίτιδα συχνά αποδεικνύεται δύσκολος αντίπαλος. Ενώ και πάλι μπορούν να βοηθήσουν τοπικές εγχύσεις στεροειδών είναι σχεδόν σίγουρο ότι τα συμπτώματα θα υποτροπιάσουν κάποια στιγμή στο μέλλον. Οριστική λύση μπορεί να δοθεί μόνο με την χειρουργική αφαίρεση των ασβεστώσεων, με αρθροσκοπική πάλι τεχνική (arthroscopic removal of calcific deposits).

     

    peria10

     

    Μία άλλη τεχνική η οποία χρησιμοποιείται τα τελευταία χρόνια είναι η χρήση κρουστικών υπερήχων (extracorporal shock wave therapy) η οποία σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να διαλύσει τις ασβεστώσεις χωρίς χειρουργική επέμβαση. 

     

    peria11

     

     


     

     

    ΠΑΓΩΜΕΝΟΣ ΩΜΟΣ(Frozen shoulder)

     

    Η επίσημη ονομασία του “παγωμένου ώμου” είναι “συμφυσιακή θυλακίτιδα” (adhesive capsulitis) και πρόκειται για ένα σύνδρομο του οποίου η παθογένεση είναι άγνωστη. Απλώς γνωρίζουμε στατιστικά ότι συνήθως εμφανίζεται σε γυναίκες μέσης ηλικίας και η πρόγνωσή του είναι καλή.  Πρόκειται για μια αυθόρμητη συρρίκνωση του αρθρικού θύλακα στον ώμο. Ξαφνικά και αναιτιολόγητα η κίνηση του ώμου μειώνεται μέρα με την μέρα ενώ συνήθως αυτή η συρρίκνωση συνοδεύεται από έντονο πόνο.
    Όταν ο ασθενής επισκέπτεται τον γιατρό είναι συνήθως σε οικτρή κατάσταση - οι περισσότεροι δηλώνουν ότι έχουν παραμείνει άυπνοι για ημέρες ή και εβδομάδες.
    Σε κλινική εξέταση είναι εύκολη η διαπίστωση της μείωσης στο εύρος κίνησης που είναι και παθογνωμική. Η μαγνητική τομογραφία δεν ενδείκνυται  σε αυτή την περίπτωση - οι εξετάσεις που συχνά ασθενείς έχουν ήδη κάνει και τις φέρνουν μαζί είναι αρνητικές για παθολογικά ευρήματα. 
    Η θεραπεία του παγωμένου ώμου είναι καθαρά υποστηρικτική. Γνωρίζουμε ότι την φάση του “παγώματος” (freezing) ακολουθεί πάντα η φάση της “απόψυξης” (thawing). Δυστυχώς δεν μπορούμε ωστόσο να προβλέψουμε το χρονικό σημείο που θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.  Η διάρκεια του παγωμένου ώμου μπορεί να είναι παρατεταμένη, ακόμα και έως ένα χρόνο - αν και ο μέσος όρος είναι 3-6 μήνες.
    Η υποστηρικτική αγωγή που χρησιμοποιούμε είναι  εγχύσεις κορτικοστεροειδών (τόσο στον γληνοβραχιόνιο όσο και στον υπακρωμιακό χώρο) και φυσικοθεραπευτική αγωγή η οποία ωστόσο πρέπει να είναι  σωστά δομημένη - χωρίς βίαιες προσπάθειες παθητικής κινητοποίησης.
    Σε ορισμένες περιπτώσεις στις οποίες τα συμπτώματα δεν ελέγχονται με συντηρητικά μέσα, προχωρούμε σε αρθροσκοπικό καθαρισμό της άρθρωσης με διατομές ή και μερική αφαίρεση του αρθρικού θύλακα (capsular release / synovectomy).



     

     

    ΟΣΤΕΟΑΡΘΡΙΤΙΔΑ / ΑΡΘΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΩΜΟΥ (Osteoarthritis of the shoulder)

     

    Η οστεροαρθρίτιδα του ώμου είναι πολύ πιο σπάνια από την οστεροαρθρίτιδα των αρθρώσεων οι οποίες χρησιμοποιούνται κατά την βάδιση (ισχίο, γόνατο). Συνήθως είναι και λιγότερο συμπτωματική - γι' αυτό τον λόγο είναι πιο συχνή η συντηρητική αντιμετώπισή της χωρίς αλλαγή της άρθρωσης (αρθροπλαστική).  Εν τούτοις στις περιπτώσεις στις οποίες υπάρχει συνεχής πόνος συνδυασμένος με υποκινητικότητα και δυσλειτουργία της άρθρωσης, η αρθροπλαστική (arthroplasty - total shoulder replacement) είναι η θεραπεία επιλογής.

     

    peria12shoulderTSR2

     


     


    ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ ΑΚΡΩΜΙΟΚΛΕΙΔΙΚΗΣ ΑΡΘΡΩΣΗΣ (AC Joint Arthritis)

     

    Η ακρωμιοκλειδική (acromio-clavicular joint) είναι η άρθρωση στην οποία ενώνονται η γωνία του ώμου, το ακρώμιο, με το έξω άκρο της κλείδας. Η άρθρωση αυτή συμπιέζεται κυρίως σε στροφικές κινήσεις ενώ η συχνή συμπίεσή της μπορεί να οδηγήσει σε εκφυλιστικές αλλοιώσεις. Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως πχ. σε αθλητές που ασχολούνται με το power lifting, μπορεί να εμφανιστεί ακόμη και σε νέα ηλικία λόγω της άρσης υπερβολικών βαρών σε επικλινή πάγκο.
    Στα αρχικά στάδια τοπικές εγχύσεις στεροειδούς μπορούν να δώσουν ανακούφιση για μεγάλο διάστημα - επίσης τροποποίηση των τεχνικών προπόνησης είναι απαραίτητη. Στις περιπτώσεις προχωρημένης αρθρίτιδας η χειρουργική επέμβαση επιλογής είναι η εγχείρηση του Mumford στην οποία αφαιρείται ένα μικρό κομμάτι από την άκρη της κλείδας έτσι ώστε να μην υπάρχει πλέον άρθρωση στην περιοχή αυτή και να αποφεύγεται η τοπική τριβή.



     

     

    ΤΕΝΟΝΤΙΤΙΔΑ ΜΑΚΡΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΔΙΚΕΦΑΛΟΥ ΒΡΑΧΙΟΝΙΟΥ (Long head of the biceps - LHB - Tendinitis)

     

    peria13a


    Ο δικέφαλος βραχιόνιος μυς έχει δύο άκρα στο επάνω μέρος του (δύο <κεφαλές> - δικέφαλος). Η μια από αυτές, η μακρά κεφαλή, αποτελείται από ένα λεπτό και μακρύ τένοντα ο οποίος περνάει μέσα από την άρθρωση του ώμου και προσφύεται ψηλά στην <κούπα> του ώμου, το γληνοειδές. 
    Ο μακρύς αυτός ενδοαρθρικός τένοντας, ενώ είναι πολύτιμος για την βοήθεια που δίνει στο πέταλο στροφέων όσον αφορά την σταθεροποίηση της κεφαλής, μπορεί να προξενήσει πάρα πολύ πόνο όταν ερεθιστεί. Ο λόγος είναι ότι βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της άρθρωσης  και υποφέρει από την τριβή που δημιουργείται σε οποιαδήποτε κίνηση στην περιοχή του ώμου.

     

    peria14


    Η τενοντίτιδα της μακράς κεφαλής του δικεφάλου είναι πολύ συχνή στα αθλήματα ώμου αλλά επίσης και σε ηλικιωμένους, λιγότερο δραστήριους ασθενείς. Η πρόγνωσή της είναι συνήθως καλή εφ' όσον δοθεί σωστή αγωγή: αντιφλεγμονώδη χάπια ή ενέσεις, φυσικοθεραπευτική υποστήριξη και τροποποίηση δραστηριοτήτων ή προπονητικών τεχνικών. 
    Στις περιπτώσεις στις οποίες ο τένοντας έχει χρόνια εκφύλιση με ενδοτενόντιες ρήξεις το μόνο που μπορεί να ανακουφίσει από τα συμπτώματα είναι η χειρουργική τενόδεση ή τενοτομή (LHB tenodesis / tenotomy). 

     



    ΣΥΝΔΡΟΜΟ SLAP (SLAP Lesions)

     

     

    Η μακρά κεφαλή του δικεφάλου διασχίζει τον ώμο κεντρικά και προσφύεται  στο πιο ψηλό σημείο του γληνοειδούς. Αν δούμε το γληνοειδές (την “κούπα” του ώμου) σαν τον  δίσκο ενός ρολογιού, ο δικέφαλος προσφύεται στις 12.00'.
    Σε πολλά αθλήματα ώμου (κολύμβηση, πόλο, τέννις, αθλήματα ρίψεων κλπ.) οι επανειλλημένες κινήσεις κατά τις οποίες αυξάνεται απότομα η έλξη του δικεφάλου στο σημείο πρόσφυσης μπορούν να δημιουργήσουν το σύνδρομο SLAP (Superior Labrum Anterior Posterior), δηλ. μια αποκόλληση της μακράς κεφαλής από το σημείο αυτό. Η αποκόλληση μπορεί να εχει κατεύθυνση προς τα πίσω (στις 11.00' στον δεξί ώμο ή στις 01.00' στον αριστερό) ή προς τα εμπρός (01.00' στον δεξί και 11.00' στον αριστερό) ή και στις δύο κατευθύνσεις.
     

     

    peria15

     

    Η διάγνωση της βλάβης SLAP είναι δύσκολη γιατί τα συμπτώματα είναι συνήθως ακαθόριστα. Χαρακτηριστικό είναι η αίσθηση του κλικ που νοιώθουν κάποιοι αλλά όχι όλοι οι ασθενείς. Ακόμα και στην μαγνητική τομογραφία είναι δύσκολο να διαγνωσθεί το σύνδρομο SLAP χωρίς την χορήγηση σκιαγραφικής ουσίας. 
    Η θεραπεία είναι πάντα χειρουργική. Με αρθροσκοπική τεχνική γίνεται μια νεαροποίηση στην περιοχή της αποκόλλησης και επανακαθήλωση του δικεφάλου με ειδικές άγκυρες-ράμματα (suture anchors). 
    Η αποκατάσταση είναι χρονοβόρα και η επάνοδος σε αθλητικές δραστηριότητες συνήθως επιτυγχάνεται μετά από 3 έως 5 μήνες. 



    ΠΑΡΕΣΗ ΥΠΕΡΠΛΑΤΙΟΥ ΝΕΥΡΟΥ (Suprascapular Nerve Palsy)

     

     

    Αυτή είναι μια σπάνια, μη τραυματική παθολογία στην οποία υπάρχει σταδιακή ατροφία των μυών του πετάλου στροφέων. Η ατροφία αυτή οφείλεται σε μια συμπίεση στο υπερπλάτιο νεύρο το οποίο τροφοδοτεί τους μυς αυτούς. Ανάλογα με το σημείο στο οποίο υπάρχει η συμπίεση μπορούμε να έχουμε ατροφία μόνο του υπερακανθίου ή και του υπακανθίου μυός. 
    Η διάγνωση είναι δύσκολη καθώς συχνά τα ευρήματα σε ηλεκτρομυογράφημα και νευρογράφημα δεν είναι χαρακτηριστικά. Η μαγνητική τομογραφία βοηθάει στις περιπτώσεις που εντοπίζει κάποιο χωροκατακτητικό μόρφωμα (συνήθως ένα γάγγλιο) στο σημείο συμπίεσης του νεύρου.
    Η θεραπεία είναι χειρουργική εξερεύνηση του υπερπλατίου νεύρου κατά μήκος της ωμοπλάτης και αποσυμπίεσή του.
     

     

     


     

     

    ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΩΜΟΥ

     

    Έχω φλεγμονή στο πέταλο στροφέων. Ο ορθοπαιδικός μου επιμένει να κάνω έγχυση κορτιζόνης.  Δεν γίνεται να το αποφύγω;

    Οι τοπικές εγχύσεις κορτικοστεροειδών έχουν, για κάποιον λόγο, βγάλει “άσχημο” όνομα και πολλοί ασθενείς φοβούνται ότι θα τους κάνουν περισσότερο κακό απ' ότι καλό. Ωστόσο η λελογισμένη χρήση τους μπορεί να βοηθήσει πολύ - ειδικά στις περιπτώσεις όπου η φλεγμονή είναι εντοπισμένη σε ένα σημείο, π.χ. σε μια κοιλότητα, όπως είναι ο υπακρωμιακός ορρογόνος θύλακος. 

    Σε αυτές τις περιπτώσεις η εγχυση στεροειδούς είναι ιδανική λύση - κυρίως γιατί η εναλλακτική αγωγή με αντιφλεγμονώδη χάπια (Voltaren, Mesulid, Xefo κλπ.), είναι αναποτελεσματική: ανακουφίζει μεν παροδικά, τα συμπτώματα επανέρχονται όμως μόλις σταματήσει κανείς τα χάπια. Αυτό συμβαίνει γιατί τα χάπια απορροφούνται απο το στομάχι και δρουν μέσω της κυκλοφορίας του αίματος, οπότε οι περιοχές με μικρή μόνο αιμάτωση (“άσπρα” σημεία όπως είναι τα οστά και οι τένοντες) προσλαμβάνουν ελάχιστο φάρμακο. Έχουμε δηλαδή μεγάλες δόσεις φαρμακευτικής ουσίας να κυκλοφορούν στο αίμα μας χωρίς σπουδαία τοπική δράση.

    Αντίθετα, στην περίπτωση τοπικής έγχυσης κορτιζόνης, έχουμε πρώτον, ένα πιο δυνατό φάρμακο (τα κορτικοστεροειδή είναι περίπου 7-10 φορές πιο δραστικά από τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη) και δεύτερον, τοπική μόνο χορήγηση του φάρμακου χωρίς να επηρεάζεται το υπόλοιπο σώμα. Επίσης τα κορτικοστεροειδή που δίνουμε σε τοπική έγχυση είναι μακράς διαρκείας. Ανάλογα με την χημική τους σύνθεση, η δράση τους μπορεί να φτάσει εως και τους δύο μήνες.


    Η κορτιζόνη δεν κάνει γενικά κακό στους ιστούς;

    Η τοπική χορήγηση κορτικοστεροειδών μια και μόνη φορά σε μορφή έγχυσης δεν έχει αποδειχθεί να έχει οποιαδήποτε αρνητική παρενέργεια εφ' όσον γίνεται για τις σωστές ενδείξεις.Υπάρχουν βέβαια εξαιρέσεις: η έγχυση κορτικοστεροειδών μέσα στους τένοντες είναι ιατρικο λάθος - ειδικά σε μεγάλους τένοντες όπως ο Αχίλλειος και ο επιγονατιδικός. Η χορήγηση, αντίθετα, μέσα σε κοιλότητες όπως είναι οι ορρογόνοι θύλακες και οι αρθρώσεις, είναι συνήθως ευεργετική και αποτελεσματική με μια και μόνη έγχυση.


    Έχω ασβεστώσεις στον ώμο και έχω κάνει ήδη τρεις θεραπείες με κρουστικό υπέρηχο αλλά δεν φαίνεται να βοηθάει. Αντίθετα έχει αυξήσει τα συμπτώματά μου.

    Ο κρουστικός υπέρηχος είναι η τελευταία συντηρητική θεραπεία που μπορεί να κάνει κανείς προτού φτάσει στο χειρουργείο. Δυστυχώς δεν βοηθάει πάντα. Ίσως θα άξιζε να ολοκληρώσετε έναν κύκλο θεραπειών και να περιμένετε ένα μικρό χρονικό διάστημα μετά από αυτό. Εφ' όσον δεν υπάρξει βελτίωση, η αρθροσκοπική αφαίρεση είναι η καλύτερη λύση.


    Έχω μια ρήξη στον υπερακάνθιο η οποία στην μαγνητική τομογραφία φάνηκε μερικού μόνο πάχους. Πρέπει να κάνω αρθροσκόπηση;

    Αυτό εξαρτάται από τα συμπτώματά σας. Οι περισσότερες ρήξεις μερικού πάχους δεν είναι συμπτωματικές, κάποιες όμως πονούν ακόμη πιο πολύ και από ρήξεις ολικού πάχους. Αυτού του είδους οι ρήξεις, στις οποίες η συντηρητική αγωγή έχει αποτύχει, συνήθως αντιδρούν καλά σε αρθροσκοπικό καθαρισμό ή και συρραφή αν αυτή είναι αναγκαία. 


    Είμαι 72 χρονών και μου έχουν πει ότι έχω ολική ρήξη του πετάλου στροφέων. Εν τούτοις με μια έγχυση κορτιζόνης και κάποιες φυσικοθεραπείες που έκανα, αισθάνομαι ήδη πολύ  καλύτερα. Πρέπει να χειρουργηθώ;

    Όχι απαραίτητα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στην ηλικία σας οι οποίοι έχουν εκφυλιστικές ρήξεις του πετάλου στροφέων χωρίς καν να έχουν καταλάβει ότι αυτό έχει συμβεί. Η λειτουργικότητα του ώμου τους δεν έχει επηρεαστεί ποτέ και κάποιοι από αυτούς μάλιστα αθλούνται. Εφ' όσον ο ώμος, με την συντηρητική αγωγή, έχει επανέλθει σε ένα ικανοποιητικό για σας επίπεδο λειτουργικότητας η εγχείρηση δεν είναι απαραίτητη - τουλάχιστον προς το παρόν. 

    Πριν από δύο μήνες μου έκαναν την διάγνωση “παγωμένου ώμου” μετά από μια πτώση που είχα στο πεζοδρόμιο. Μπορεί ο παγωμένος ώμος να προέλθει από τραυματισμό;

    Η αιτιολογία του παγωμένου ώμου είναι άγνωστη. Ωστόσο σε ποσοστό περίπου 25-30%  αναφέρεται κάποιο είδος τραυματισμού στο ιστορικό του ασθενούς. Συνήθως όμως πρόκειται για μικροτραυματισμούς τους οποίους ο ασθενής θυμάται μετά από πολύ προσπάθεια !  Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και οι μετατραυματικοί παγωμένοι ώμοι έχουν καλή πρόγνωση με τα συμπτώματα να εξαφανίζονται και την κίνηση να επανέρχεται στο 100%. Κάνετε υπομονή. 

    Έχω παγωμένο ώμο εδώ και ένα μήνα και ενώ επισκέπτομαι φυσικοθεραπευτή τα συμπτώματά μου επιδεινώνονται. Πως είναι αυτό δυνατό;

    Δυστυχώς όσο παράξενη είναι η παθογένεση του παγωμένου ώμου, άλλο τόσο απρόβλεπτη είναι και η εξέλιξη του. Αν ο φυσικοθεραπευτής προσπαθεί να κάνει κινητοποιήσεις για να αυξήσει το εύρος κίνησης ενώ ο ώμος βρίσκεται σε φάση που η φλεγμονή “φουντώνει”, τότε η αντίδραση της άρθρωσης θα είναι αρνητική. Ο φυσικοθεραπευτής θα πρέπει να “αφουγκράζεται” τον ώμο, να συντηρεί απλώς την κίνηση με πολύ διακριτικότητα όσο ο ώμος “παγώνει” και να γίνει πιο επιθετικός αργότερα στην φάση της “απόψυξης”.  Συχνά οι ασθενειίς με παγωμένο ώμο απογοητεύονται απο την φυσικοθεραπευτική αγωγή και καταλήγουν να ελέγχουν μόνοι τα συμπτωμάτά τους με αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά ενώ συντηρούν την κίνηση όσο μπορούν με απλές διατατικές ασκήσεις ή κολύμβηση.

     
    Εξάρθρημα ώμου - Shoulder Dislocation Εκτύπωση
    Δρ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΒΑΚΟΣ   

     

     

    Σημείωση:  Το κείμενο που ακολουθεί ειναι γραμμένο σε απλή γλωσσα με σκοπό την πληροφόρηση ασθενών για ιατρικά θέματα. Οι ιατρικοί όροι αποδίδονται και στα Αγγλικά για ευκολότερη αναζήτηση με λέξεις/κλειδιά στο διαδίκτυο.

     



    ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΩΜΟΥ

     

     

    exarthrima2


    Το άνω άκρο <κρέμεται> κυριολεκτικά από τον σκελετό του κορμού. Το κόκαλο του μπράτσου (βραχιόνιο - humerus) συνδέεται με το οστό της ωμοπλάτης (scapula) μέσω της γληνοβραχιονίου άρθρωσης (gleno-humeral joint).

    Το οστό της ωμοπλάτης περιτριγυρίζεται από μαλακά μόρια. Ακουμπάει την πλατιά του επιφάνεια πάνω στον θώρακα στο πίσω μέρος των πρώτων έξι πλευρών. Επίσης συνδέεται με ένα πολύ λεπτό οστό, την κλείδα (clavicle), με το μπροστινό τμήμα του θώρακα, το στέρνο.

    Η κλείδα συνδέεται με την ωμοπλάτη (συγκεκριμμένα με την εξοχή της που λέγεται ακρώμιο) με την ακρωμιοκλειδική άρθρωση (aromio-clavicular - AC joint) και με το στέρνο με την στερνοκλειδική άρθρωση (sterno-clavicular - SC joint ).

    Η εντύπωση που δίνει η ωμοπλάτη με το άνω άκρο που κρέμεται από αυτήν, σε ένα πρόπλασμα σκελετού, είναι ότι βρίσκεται κυριολεκτικά στον αέρα όταν αφαιρεθούν τα μαλακά μόρια (μύες, τένοντες, σύνδεσμοι) που την περιβάλλουν.

     

    exarthrima3


    Η μεγάλη σημασία που έχουν τα μαλακά μόρια στην σταθεροποίηση της ωμικής ζώνης είναι αδιαμφισβήτητη. Ειδικά στην γληνοβραχιόνιο άρθρωση, η οστική καθοδήγηση των δύο αρθρούμενων επιφανειών είναι αμελητέα. Η μεγάλη κεφαλή του βραχιονίου, η οποία <κάθεται> μέσα στην μικρή κούπα της ωμοπλάτης, το γληνοειδές, μοιάζει με ένα μπαλάκι του γκολφ πάνω στο Τι.

    Αυτή η ελάχιστη επαφή των αρθρικών επιφανειών επιτρέπει βέβαια ένα εκπληκτικό εύρος κίνησης της άρθρωσης του ώμου σε όλες τις κατευθύνσεις, διευκολύνει όμως ένα τραυματικό εξάρθρημα ακόμα και με μέτρια άσκηση βίας.

     

    ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΑ

     
    Το εξάρθρημα του ώμου είναι το συχνότερο στο ανθρώπινο σώμα.

    Το εξάρθρημα μπορεί να συμβεί από τραυματισμό (95% των περιπτώσεων), οπότε σκίζεται ο αρθρικός θύλακας, μπορεί ωστόσο να συμβεί και από υπερβολική χαλαρότητα των συνδέσμων του θύλακα (5%) χωρίς αυτός να σκιστεί - ο ώμος μπορεί δηλ. να εξαρθρωθεί χωρίς σημαντικό τραυματισμό, με ελάχιστη μόνο πίεση, σε καθημερινές ασχολίες. Κάποιοι ασθενείς μάλιστα έχουν τόσο χαλαρούς συνδέσμους που μπορούν εθελούσια να εξαρθρώνουν και να ανατάσσουν τον ώμο τους, πράγμα που συνήθως κάνουν για διασκέδαση καθώς προξενεί ανατριχίλα στους παρευρισκόμενους.

    Υπάρχει ωστόσο διαφορά ανάμεσα στην χαλαρότητα (laxity) και στην αστάθεια (instability). Υπάρχουν άνθρωποι με υπερβολικά χαλαρές κλειδώσεις στις οποίες δημιουργούνται συχνά, αν όχι εξαρθρήματα τουλάχιστον υπεξαρθρήματα. Εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε τον όρο αυξημένη χαλαρότητα - increased joint laxity εφ’ όσον τα επεισόδια αυτά δεν προξενούν πόνο. Αντίθετα όταν υπάρχουν πλέον συμπτώματα μιλάμε για αστάθεια. Με λίγα λόγια δηλαδή αστάθεια είναι η συμπτωματική χαλαρότητα. 

     



    ΠΑΘΟΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ

      

    exarthrima4 exarthrima5


    Η μεγάλη πλειονότητα των εξαρθρημάτων του ώμου είναι πρόσθια. Μπορεί ωστόσο να έχουμε και οπίσθιο ή κάτω (μασχαλιαίο) εξάρθρημα. (Στην κατηγοριοποίηση  των εξαρθρημάτων περιγράφουμε πάντα προς ποια κατεύθυνση κινείται το περιφερικό κόκαλο σε σχέση με το κεντρικό όταν φεύγει από την θέση του).

    Το κλασσικό, πρόσθιο εξάρθρημα γίνεται συνήθως από πτώση με το χέρι ανοικτό στα πλάγια και σε θέση έξω στροφής. Η κεφαλή του βραχιονίου βγαίνει βίαια από την <κούπα> του γληνοειδούς και <κάθεται> ακριβώς μπροστά του. Την στιγμή του εξαρθρήματος σκίζεται το πρόσθιο, κάτω τμήμα του θύλακα της άρθρωσης: το ενισχυμένο αυτό τμήμα του αρθρικού θύλακα ονομάζεται κάτω γληνοβραχιόνιος σύνδεσμος –inferior glenohumeral ligament (IGHL).


    exarthrima6 exarthrima7 exarthrima8



    Όταν το εξάρθρημα αναταχθεί (εικ. Ε), παραμένουν συνήθως δύο προβλήματα:

    Πρώτον, ο αρθρικός θύλακας παραμένει σκισμένος και σε πολλές περιπτώσεις δεν θα κολλήσει ξανά ποτέ ή θα κολλήσει σε χαλαρωμένη θέση - σε αυτές τις περιπτώσεις θα έχουμε σύντομα ένα δεύτερο εξάρθρημα (υποτροπή).

    Δεύτερον, η κεφαλή του βραχιονίου επανέρχεται μεν στην κανονική της θέση, αλλά συχνά ένα τμήμα στο πίσω μέρος της παραμένει εμβυθισμενο (συμπιεστικό κάταγμα Hill-Sachs). Το βαθούλωμα αυτό είναι στο σημείο το οποίο χτυπάει στην μπροστινή γωνία του γληνοειδούς κατά την εξάρθρωση (B,C και D) - τελικά η κεφαλή μοιάζει με τσουγκρισμένο αυγό του Πάσχα (E).

     

    exarthrima9 exarthrima10




    ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ

     
    Η κλινική εξέταση του ασθενούς είναι πολύ σημαντική και συμπεριλαμβάνει επίσης εξέταση των νεύρων & αγγείων του άνω άκρου καθώς πολλές φορές επέρχεται και κάκωση του μασχαλιαίου νεύρου κατά το εξάρθημα του ώμου.   

     


    ΘΕΡΑΠΕΙΑ

     
    Το πιο σημαντικό πράγμα μετά από εξάρθρημα ώμου είναι η άμεση ανάταξη. Ιδανικά η ανάταξη πρέπει να γίνει από ορθοπαιδικό με ενδομυϊκή ή ενδοφλέβια χορήγηση μυοχαλαρωτικών φαρμάκων ενώ ορισμένες φορές, ειδικά σε μη συνεργαζόμενους ασθενείς, είναι αναγκαία η γενική αναισθησία.

     

    Τεχνικές κλειστής ανάταξης

    Δημοφιλέστερη είναι ίσως η γνωστή τεχνική του Ιπποκράτη κατά την οποία ο γιατρός τραβάει το εξαρθρωμένο χέρι κατά μήκος κάνοντας κόντρα στον θώρακα του ασθενούς με την φτέρνα του ποδιού του.

    exarthrima11


    Μια παρόμοια τεχνική με επίμηκη έλξη χρησιμοποιεί σαν κόντρα την πλάτη μιας καρέκλας επενδυμένη με μια χοντρή διπλωμένη πετσέτα και γίνεται με τον ασθενή καθιστό.


    exarthrima12



    Μια άλλη απλή τεχνική είναι να βάλει κανείς τον ασθενή να ξαπλώσει στο πάτωμα από την πλευρά του υγιούς ώμου και να τραβάει σταθερά το εξαρθρωμένο χέρι προς τα επάνω ώσπου ολόκληρο το σώμα του ασθενούς να σηκωθεί από το πάτωμα (Paulson).

    Κάποιες άλλες τεχνικές χρησιμοποιούν επίσης πολύ απαλή έλξη αλλά με κατεύθυνση προς τα εμπρός αντί για πλάγια.

    Η παλαιότερη από αυτές είναι η <μέθοδος του φορείου> : ο ασθενής είναι ξαπλωμένος μπρούμυτα στο φορείο με το εξαρθρωμένο χέρι να κρέμεται απ’ έξω. Δένοντας βαρίδια στον καρπό, μπορεί κανείς να επιτύχει την ανάταξη μόλις ο ασθενής χαλαρώσει.

    Μια παραλλαγή αυτής της μεθόδου πρότεινε ο Aronen (1986) κυρίως για αθλητές αμέσως μετά την κάκωση: ο αθλητής κάθεται κάτω με τα γόνατα λυγισμένα και πλέκει σφιχτά τα δάκτυλα των χεριών του γύρω από το γόνατο της πληγωμένης πλευράς. Μετά, τεντώνοντας σιγά-σιγά τον κορμό προς τα πίσω, μπορεί να πετύχει μόνος του ανάταξη του εξαρθρήματος.

    Προσωπικά έχω ανατάξει εξαρθήματα ώμου στο τροπικό δάσος του Κόνγκο, στα βουνά του Κολοράντο και δύο φορές σε ιστιοπλοϊκά σκάφη στη μέση του πουθενά χωρίς την βοήθεια αναισθητικού. Αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι σημασία δεν έχει τόσο η μέθοδος που θα χρησιμοποιηθεί αλλά η ικανότητα να χαλαρώσει κανείς τον ασθενή. Το εξάρθρημα πονάει πολύ και ο τραυματίας είναι συνήθως σε κατάσταση αλλοφροσύνης. Αν ηρεμήσει και καταφέρει να συνεργαστεί η ανάταξη είναι θέμα δευτερολέπτων.

    Μια, το πολύ δύο, προσπάθειες ανάταξης είναι επιτρεπτές σε αυτές τις περιπτώσεις. Αν δεν επιτύχουν, καλό είναι να χορηγήσει κανείς ότι αναλγητικά φάρμακα είναι διαθέσιμα και να προσπαθήσει να φτάσει στο κοντινότερο σημείο ιατρικής περίθαλψης.

    exarthrima14        exarthrima15 exarthrima16          exarthrima17



    Αμέσως μετά από επιτυχημένη ανάταξη ο πόνος εξαφανίζεται εντελώς και ο ασθενής νοιώθει σαν να μην έχει συμβεί κυριολεκτικά τίποτα. Η περιοχή έχει βέβαια μια τάση να πρήζεται τις επόμενες 24 - 48 ώρες. Ο ώμος μπορεί να ακινητοποιηθεί με απλούς επιδέσμους δημιουργώντας ένα αυτοσχέδιο body bandage έως ότου προμηθευτεί κανείς ένα ειδικό immobilizer.

    Μετά την ακινητοποίηση της άρθρωσης για 3 εβδομάδες περίπου, ο ασθενής παραπέμπεται σε φυσικοθεραπευτή ή του δίνεται ένα πρόγραμμα ενδυνάμωσης για την ωμική ζώνη. Οι πιο σημαντικές ασκήσεις ενδυνάμωσης είναι αυτές του προσθίου τοιχώματος, δηλ. του υποπλάτιου μυός (έσω στροφείς).

    Εν τούτοις, παρ’ όλη την σωστή μετατραυματική αντιμετώπιση, τα ποσοστά επαναληπτικού (υποτροπιάζοντος) εξαρθρήματος παραμένουν υψηλά. 


    Υποτροπιάζον εξάρθρημα

     
    Όσον αφορά την πιθανότητα υποτροπής του εξαρθρήματος ώμου όλες οι μελέτες δείχνουν ξεκάθαρα αυξημένη πιθανότητα σε νέες ηλικίες. Ειδικά εαν το πρώτο εξάρθρημα συμβεί στην τρίτη δεκαετία (ηλικία 20 - 30 ετών) το επαναληπτικό εξάρθρημα είναι, σε δραστήριους ασθενείς, σχεδόν βέβαιο. Σε αυτή την δεκαετία οι περισσότεροι ερευνητές συνιστούν άμεση χειρουργική αποκατάσταση χωρίς να περιμένει κανείς το δεύτερο εξάρθρημα.

    Άλλοι παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα υποτροπής είναι ρήξεις στους τένοντες του πετάλου στροφέων και κατάγματα του γληνοειδούς. Μεγάλο ρόλο παίζει πάντα το επίπεδο δραστηριότητας του ασθενούς.

    Την τελευταία δεκαετία έχει προταθεί η ακινητοποίηση όχι σε έσω στροφή (όπως γίνεται παραδοσιακά, με την χούφτα του χεριού να αγκαλιάζει την κοιλιά) αλλά σε ουδέτερη στάση (βλ. εικόνα).

     

    exarthrima18


    Σε ορισμένες μελέτες τα ποσοστά υποτροπής με αυτόν τον τρόπο ακινητοποίησης (αμέσως μετά το πρώτο εξάρθρημα) έχουν σχεδόν μηδενιστεί.

    Η μέθοδος αυτή έχει ένθερμους υποστηρικτές (μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων) αλλά είναι πολύ σημαντικό να υιοθετηθεί από το σύνολο των ορθοπαιδικών - ιδίως από τα μεγάλα κέντρα ατυχημάτων όπου παρέχονται οι πρώτες βοήθειες στην συντριπτική πλειονότητα των εξαρθρημάτων του ώμου.

    Στην περίπτωση που υπάρξει δεύτερο εξάρθρημα με τον ίδιο μηχανισμό, η ακινητοποίηση δεν έχει πλέον κανένα νόημα. Η ανάταξη του εξαρθρήματος είναι συνήθως πιο εύκολη, γίνεται μάλιστα συχνά από τον ίδιο τον ασθενή.

    Επειδή το δεύτερο εξάρθρημα σημαίνει ότι το κενό που έμεινε στον πρόσθιο θύλακο δεν επουλώθηκε ποτέ, είναι θέμα χρόνου να υπάρξει και τρίτο και τέταρτο. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πλέον αναγκαία η χειρουργική επέμβαση.


    Χειρουργική αποκατάσταση

     
    Τα χειρουργεία που έχουν περιγραφεί για αποκατάσταση του εξαρθρήματος ώμου είναι δεκάδες. Η παρουσίαση νέων χειρουργικών τεχνικών έφτασε στο αποκορύφωμά της στα μέσα του 20ου αιώνα. Πολλές από αυτές τις τεχνικές ήταν πολύπλοκες όπως π.χ. αυτές που εμπεριείχαν οστεοτομία του βραχιόνιου. Επίσης πολλές τεχνικές προσπαθούσαν να δημιουργήσουν ένα είδος εμπόδιου στο πρόσθιο μέρος της άρθρωσης ώστε να μην μπορεί να βγει η κεφαλή. Αυτό γινόταν με μη φυσιολογικές συρρικνώσεις των μαλακών μορίων ή με τενοντομετάθέση. Το αποτέλεσμα ήταν συνήθως μείωση του εύρους κίνησης, κυρίως της έξω στροφής.

    Σιγά-σιγά, με την όλο και πιο λεπτομερή έρευνα πάνω στον παθομηχανισμό αυτής της κάκωσης, αναδείχθηκε η σπουδαιότητα της βλάβης Bankart (= χαλαρός κάτω γληνοβραχιόνιος σύνδεσμος) ως το αδύνατο σημείο στα υποτροπιάζοντα εξαρθρήματα και οι χειρουργικές τεχνικές επικεντρώθηκαν στην αποκατάσταση της βλάβης αυτής.

    Στην αρχή με ανοικτές μεθόδους και στην συνέχεια με αρθροσκοπικές, η εγχείρηση Bankart (επανασυγκόλληση του κάτω γληνοβραχιόνιου συνδέσμου) έγινε τις τελευταίες δεκαετίες η χειρουργική θεραπεία επιλογής.

     

    exarthrima19 exarthrima_20
    exarthrima_21

     

    Στην εποχή μας (2012), η πλειονότητα των χειρουργείων γίνονται με αποκλειστικά αρθροσκοπικές τεχνικές.

    Άλλες, μη ανατομικές, χειρουργικές τεχνικές έχουν ένδειξη κυρίως ως λύσεις ανάγκης μετά από αποτυχημένα χειρουργεία. Η μόνη από αυτές που μπορεί να αποδώσει ικανοποιητικά σε αθλητές υψηλού επιπέδου είναι η Latarjet-Bristow (μετάθεση του τένοντα της βραχείας κεφαλής του δικέφαλου). 

     

    Μετεγχειρητική αποκατάσταση

     
    Μετά από χειρουργείο εξαρθρήματος του ώμου συνήθως ακινητοποιούμε την άρθρωση για περίπου 3 εβδομάδες. Την 3η εβδομάδα αρχίζει το πρόγραμμα αποκατάστασης το οποίο τις πρώτες εβδομάδες αποσκοπεί κυρίως στην ανάκτηση του εύρους κίνησης. Οι ασκήσεις ενδυνάμωσης που γίνονται σε αυτό το στάδιο είναι κυρίως ισομετρικές σταθεροποιητικού χαρακτήρα.

    Τις επόμενες εβδομάδες το πρόγραμμα ενδυνάμωσης εντατικοποιείται με ασκήσεις τύπου PNF και περαιτέρω αύξηση του εύρους κίνησης.

    Γενικά στην αποκατάσταση των χειρουργείων ώμου βοηθάει επίσης πολύ η υδροθεραπεία (aquatraining) σε συνδυασμό με την κλασσική φυσικοθεραπευτική αγωγή και το πρόγραμμα ενδυνάμωσης.

    Επάνοδος σε αθλητικές δραστηριότητες επιτυγχάνεται περίπου σε 3 μήνες για γενικά αθλήματα και 5-6 μήνες για αθλήματα ώμου.

     


    ποδόσφαιρο βόλευ μπάσκετ ενόργανη τέννις κολύμβηση αρση βαρών αγώνες δρόμου σκι χαντμπολ ποδηλασία ιππασία πάλη

    Βλέπετε καποιο λάθος σε αυτή τη σελίδα; Αναφέρετε το εδώ.